Στην υγειονομική περίθαλψη, μεγάλο μέρος του χρόνου αναλώνεται σε εργασία που έχει άμεση σχέση με τον ασθενή ή τον πελάτη, και σε εργασία που περιστρέφεται γύρω από αυτήν: τήρηση φακέλων, καταγραφή, παράδοση, προγραμματισμό, λογοδοσία προς ασφαλιστές και εποπτικές αρχές. Αυτή η δεύτερη κατηγορία καλύπτει συχνά μεγάλο μέρος των ωρών γραφείου και φροντίδας, χωρίς να το βιώνει κανείς ως «διοικητικό έργο» μέχρι να γίνει καταμέτρηση. Επιπλέον, ισχύουν προδιαγραφές σχετικά με την υποχρέωση τήρησης φακέλου, την ιατρική ευθύνη και την προστασία δεδομένων που δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Αυτό κάνει το αποτέλεσμα μιας φιλοδοξίας AI σε αυτόν τον τομέα διαφορετικό από έναν τομέα χωρίς αυτές τις προδιαγραφές: όχι εξ ορισμού πιο αργό, αλλά εξαρτημένο από το πού παραμένει η ευθύνη για μια απόφαση.
Η AI αναλαμβάνει ήδη σήμερα μέρη της εργασίας, όχι ως εικόνα του μέλλοντος αλλά ως κάτι που σε ορισμένες ομάδες ήδη λειτουργεί και σε άλλες όχι ακόμη. Τρεις κατηγορίες διαπερνούν σχεδόν κάθε διαδικασία υγειονομικής περίθαλψης. Ορισμένες εργασίες μπορεί η AI να τις κάνει αυτόνομα: τη σύνοψη ενός εκτενούς φακέλου, τη δημιουργία ενός πρώτου προσχεδίου επιστολής, τον εντοπισμό μιας αποκλίνουσας τιμής σε μια σειρά μετρήσεων. Άλλες εργασίες απαιτούν ανθρώπινη εποπτεία που εγκρίνει ή απορρίπτει με αιτιολόγηση: μια προσχέδια διάγνωση, ένα προτεινόμενο πλάνο θεραπείας, μια εκτίμηση κινδύνου σε έναν πελάτη. Και μια τρίτη κατηγορία παραμένει ανθρώπινη εργασία: η συζήτηση με τον ασθενή, η στάθμιση σε μια οριακή περίπτωση, η ευθύνη που τελικά βαρύνει έναν θεράποντα και όχι ένα σύστημα.
Η διαφορά μεταξύ οργανισμών που το αξιοποιούν ήδη και οργανισμών που δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτό, σπανίως έγκειται στην τεχνολογία. Έγκειται στο κατά πόσον υπάρχει μια διαδικασία που μπορεί να λάβει, να αξιολογήσει και να απορρίψει με αιτιολόγηση μια πρόταση AI, και κατά πόσον κάποιος έχει την αρμοδιότητα να λάβει αυτήν την απόφαση. Όπου δεν υπάρχει αυτή η διαδικασία, μια φιλοδοξία AI παραμένει πρόθεση στο χαρτί, ακόμη και όταν το λογισμικό έχει ήδη αγορασθεί.
Μια συχνά ακουόμενη φιλοδοξία στην υγειονομική περίθαλψη είναι ότι η AI μειώνει το διοικητικό φόρτο ώστε να απομένει περισσότερος χρόνος για φροντίδα. Αυτή είναι μια σαφής πρόταση, αλλά προϋποθέτει ικανότητες που δεν υπάρχουν αυτομάτως: μια δομή φακέλου που η AI μπορεί να διαβάσει, μια διαδικασία ποιότητας που μπορεί να ελέγξει ένα προσχέδιο αναφοράς προτού οριστικοποιηθεί, και θεράποντες που γνωρίζουν πότε πρέπει να απορρίψουν μια πρόταση AI αντί να την υιοθετήσουν. Αν λείπει ένα από αυτά τα τρία, η φιλοδοξία δεν αποδίδει ελευθερωμένες ώρες, όσο προϋπολογισμό και να επενδυθεί στο έργο.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται σε φιλοδοξίες σχετικά με τη διαλογή ή τον προγραμματισμό: η AI μπορεί να κάνει μια πρώτη εκτίμηση επείγοντος ή χωρητικότητας, αλλά ποιος ελέγχει αυτή την εκτίμηση, και βάσει ποιας πληροφορίας επιτρέπεται σε αυτό το άτομο να αποκλίνει; Χωρίς απάντηση σε αυτό το ερώτημα, δημιουργείται μια φαινομενική εικόνα επιτάχυνσης ενώ η ευθύνη παραμένει ασήμαντη.
Σε μια διευθυντική ομάδα, ο ένας λέει «υποστηριζόμενο από AI» και εννοεί ότι ένα σύστημα κάνει μια πρόταση που ένας νοσηλευτής πάντα αξιολογεί. Ένας άλλος εννοεί ότι το σύστημα χειρίζεται ήδη το μεγαλύτερο μέρος της εισαγωγής δεδομένων μόνο του. Και οι δύο εικόνες μπορούν να είναι σωστές, αλλά όχι ταυτόχρονα για την ίδια φιλοδοξία. Αυτή η διαφορά γίνεται εμφανής τη στιγμή που ένα όραμα μεταφράζεται σε μια συγκεκριμένη κατάσταση σε ένα συγκεκριμένο τμήμα· πώς λειτουργεί αυτό, περιγράφεται σε μια σελίδα σχετικά με το πώς να κάνετε συγκεκριμένο ένα ασαφές όραμα. Όποιος έχει ήδη κάνει αυτή τη μετάφραση, συναντά συχνά το επόμενο ερώτημα: ποιος θα μπορεί μελλοντικά να αποφασίσει ότι μια πρόταση AI υιοθετείται χωρίς ξεχωριστό έλεγχο, και ποιος πρέπει αντιθέτως να παραμείνει σε αυτό εμπλεκόμενος; Αυτό το ερώτημα σχετικά με τις αρμοδιότητες αντιμετωπίζεται στη σελίδα σχετικά με τα δικαιώματα απόφασης σε μια οργανωτική αλλαγή.
Και εκτός της υγειονομικής περίθαλψης εμφανίζονται παρόμοιοι κομβικοί σημεία, με μια ελαφρώς διαφορετική φύση προδιαγραφών: στις επιχειρηματικές υπηρεσίες, για παράδειγμα, το ζήτημα αφορά συχνότερα την επαγγελματική ευθύνη παρά την ασφάλεια ασθενών, όπως περιγράφεται στη σελίδα σχετικά με τις φιλοδοξίες AI στις επιχειρηματικές υπηρεσίες. Το υποκείμενο ερώτημα είναι κάθε φορά το ίδιο: ποια εργασία σε αυτήν τη συγκεκριμένη επιχείρηση μπορεί όντως να αναληφθεί από την AI, και ποια εργασία μόνο θεωρητικά. Αυτό το ερώτημα απαντάται με τη σάρωση εργασιών του FTE TO AI ανά καθήκον, όχι σε επίπεδο τομέα αλλά σε επίπεδο της ίδιας διαδικασίας.
Μια φιλοδοξία όπως «φροντίδα υποστηριζόμενη από AI» γίνεται διαχειρίσιμη μόνο όταν έχει διαχωριστεί σε τι το σύστημα επιτρέπεται να κάνει αυτόνομα, τι επιτρέπεται να προτείνει υπό εποπτεία, και τι παραμένει στον θεράποντα. Όσο δεν έχει γίνει αυτή η διάκριση, μια διευθυντική ομάδα μιλά με τις ίδιες λέξεις για διαφορετικά σχέδια. Ένα πρώτο βήμα σε αυτό είναι ο δωρεάν έλεγχος ετοιμότητας: οκτώ σύντομες ερωτήσεις, μία ανά διάσταση, που αναδεικνύουν πού βρίσκεται πιο μπροστά ο οργανισμός και πού λιγότερο. Ο πλήρης έλεγχος φιλοδοξίας, με τα τέσσερα επίπεδα από το όραμα έως την επιθυμητή κατάσταση και τη σύνδεση με ρόλους και δικαιώματα απόφασης, βρίσκεται υπό κατασκευή.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.