W opiece zdrowotnej znaczna część czasu przypada na pracę bezpośrednio związaną z pacjentem lub klientem, oraz na pracę, która się wokół tego skupia: prowadzenie dokumentacji, sprawozdawczość, przekazywanie informacji, planowanie, rozliczanie się przed ubezpieczycielami i organami nadzoru. Ta druga kategoria obejmuje często dużą część godzin biurowych i godzin opieki, choć nikt nie odczuwa tego jako „administracji”, dopóki nie zostanie to policzone. Ponadto obowiązują przepisy dotyczące obowiązku dokumentacji, odpowiedzialności medycznej i ochrony danych, które nie są przedmiotem negocjacji. To sprawia, że wynik ambicji AI w tym sektorze wygląda inaczej niż w sektorze bez takich przepisów: nie z definicji wolniej, ale w zależności od tego, gdzie pozostaje odpowiedzialność za decyzję.
AI już dziś przejmuje części pracy, nie jako wizja przyszłości, lecz jako coś, co w niektórych zespołach już funkcjonuje, a w innych jeszcze nie. Trzy kategorie przebiegają przez prawie każdy proces w opiece zdrowotnej. Niektóre zadania AI może wykonywać samodzielnie: podsumowanie długiej dokumentacji, wygenerowanie pierwszej wersji listu, sygnalizowanie odchylenia wartości w serii pomiarów. Inne zadania wymagają ludzkiego nadzoru, który zatwierdza lub odrzuca z podaniem przyczyny: wstępna diagnoza, proponowany plan leczenia, ocena ryzyka u klienta. A trzecia kategoria pozostaje pracą ludzką: rozmowa z pacjentem, ocena w przypadku granicznym, odpowiedzialność, która finalnie leży po stronie osoby leczącej, a nie systemu.
Różnica między organizacjami, które już to wykorzystują, a organizacjami, które jeszcze nie są na to gotowe, rzadko tkwi w technologii. Tkwi w tym, czy istnieje proces, który może odebrać propozycję AI, ocenić ją i z podaniem przyczyny odrzucić, oraz czy ktoś jest upoważniony do podjęcia takiej decyzji. Tam, gdzie taki proces nie istnieje, ambicja AI pozostaje intencją na papierze, nawet jeśli oprogramowanie już zostało zakupione.
Często słyszaną ambicją w opiece zdrowotnej jest to, że AI zmniejsza obciążenie administracyjne, aby zostało więcej czasu na opiekę. To jasne stwierdzenie, ale zakłada ono zdolności, które nie są obecne samoistnie: strukturę dokumentacji, którą AI może odczytać, proces jakości, który może skontrolować wersję roboczą raportu przed jej ostatecznym zatwierdzeniem, oraz osoby leczące, które wiedzą, kiedy odrzucić sugestię AI, a kiedy ją przyjąć. Jeśli brakuje jednego z tych trzech elementów, ambicja nie przynosi uwolnionych godzin, niezależnie od tego, jak duży budżet zostanie zainwestowany w projekt.
Ten sam wzorzec dotyczy ambicji związanych z triage'em lub planowaniem: AI może dokonać pierwszej oceny stopnia pilności lub pojemności, ale kto weryfikuje tę ocenę i na podstawie jakich informacji ta osoba może się od niej odchylić? Bez odpowiedzi na to pytanie powstaje pozorny obraz przyspieszenia, podczas gdy odpowiedzialność pozostaje nieoznaczona.
W zespole kierowniczym jedna osoba mówi „wspierane przez AI” i rozumie przez to, że system przedstawia sugestię, którą pielęgniarka lub pielęgniarz zawsze ocenia. Inna osoba rozumie przez to, że system samodzielnie obsługuje już większość wprowadzania danych. Oba obrazy mogą być prawidłowe, ale nie równocześnie dla tej samej ambicji. Ta różnica staje się widoczna w momencie, gdy wizja jest tłumaczona na konkretną sytuację na konkretnym oddziale; jak to działa, opisano na stronie o konkretyzowaniu niejasnej wizji. Kto już dokonał tego przekładu, często napotyka następujące pytanie: kto będzie mógł zdecydować, że propozycja AI zostaje przyjęta bez odrębnej weryfikacji, a kto właśnie powinien przy tym pozostać? Ta kwestia praw decyzyjnych jest omówiona na stronie o prawach decyzyjnych przy zmianie organizacyjnej.
Również poza opieką zdrowotną występują podobne punkty węzłowe, choć o nieco innym charakterze przepisów: na przykład w usługach biznesowych chodzi częściej o odpowiedzialność merytoryczną niż o bezpieczeństwo pacjenta, jak można przeczytać na stronie o ambicjach AI w usługach biznesowych. Podstawowe pytanie jest zawsze takie samo: jaka praca w tej konkretnej firmie może być rzeczywiście przejęta przez AI, a jaka tylko w teorii. Odpowiedź na to pytanie dostarcza skan pracy FTE TO AI dla każdego zadania, nie na poziomie sektora, lecz na poziomie własnego procesu.
Ambicja taka jak „opieka wspierana przez AI” staje się sterowalna dopiero wtedy, gdy zostanie rozłożona na to, co system może robić samodzielnie, co może proponować pod nadzorem, oraz co pozostaje przy osobie leczącej. Dopóki to rozróżnienie nie zostanie dokonane, zespół kierowniczy tymi samymi słowami mówi o różnych planach. Pierwszym krokiem w tym kierunku jest bezpłatny test gotowości: osiem krótkich pytań, jedno na wymiar, które pokazują, gdzie organizacja jest najbardziej zaawansowana, a gdzie najmniej. Pełny test ambicji, z czterema warstwami od wizji do stanu docelowego oraz z powiązaniem do ról i praw decyzyjnych, jest w trakcie opracowywania.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.