Όταν ρωτάτε τι κοστίζει η προετοιμασία στρατηγικής και διακυβέρνησης για AI, στην ουσία ρωτάτε κάτι άλλο: πού βρίσκεται η εργασία που δεν έχει γίνει ακόμη, και πόσος χρόνος ποιου θα απαιτηθεί για αυτό. Αυτό δεν είναι ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί με ένα ποσό προτού γίνει γνωστό τι ακριβώς προϋποθέτει η φιλοδοξία. Μια φιλοδοξία που περιλαμβάνει εργασία με AI απαιτεί από μια διοίκηση διαφορετικά πράγματα σε σχέση με την ίδια φιλοδοξία χωρίς AI. Όχι επειδή το AI αλλάζει τη στρατηγική, αλλά επειδή η στρατηγική ξαφνικά προϋποθέτει αποφάσεις που δεν υπήρχαν προηγουμένως: ποιος εγκρίνει όταν ένα σύστημα AI κάνει μια σύσταση, ποιος είναι υπεύθυνος όταν αυτό αποτύχει, και σε ποιο επίπεδο συζητείται αυτό.
Η στρατηγική και η διακυβέρνηση είναι έτοιμες για AI όταν μια διοικητική ομάδα εννοεί το ίδιο πράγμα για τρία στοιχεία: ποια φιλοδοξία υπάρχει, ποιες αποφάσεις μετατοπίζονται λόγω αυτής, και ποιος επιτρέπεται να τις λαμβάνει. Στην πράξη, συχνά δεν λείπει η φιλοδοξία αλλά η μετάφρασή της. Ένα όραμα μιλά για "λήψη αποφάσεων βασισμένη σε AI", αλλά κανείς δεν έχει καταγράψει τι σημαίνει αυτό για τη συνάντηση όπου σήμερα ακόμη ένας άνθρωπος παίρνει την τελική απόφαση. Αυτό το κενό ανάμεσα στο όραμα και την επιθυμητή κατάσταση είναι ακριβώς αυτό που εξετάζει ο έλεγχος φιλοδοξίας: τέσσερα επίπεδα, από το όραμα έως τη συγκεκριμένη επιθυμητή κατάσταση, ελεγμένα ως προς το αν ο οργανισμός μπορεί ήδη να κάνει αυτό που προϋποθέτει η φιλοδοξία.
Η αισθητή διαφορά δεν βρίσκεται σε ένα νέο έγγραφο πολιτικής. Βρίσκεται στην ίδια τη συνάντηση. Σε έναν οργανισμό όπου η διακυβέρνηση είναι έτοιμη, υπάρχει μια λίστα αποφάσεων που το AI επιτρέπεται να προετοιμάζει, μια λίστα αποφάσεων που το AI επιτρέπεται να λαμβάνει με ανθρώπινη έγκριση εκ των υστέρων, και μια λίστα που παραμένει ανθρώπινη εργασία επειδή η ευθύνη ή το πλαίσιο το απαιτεί. Σε έναν οργανισμό όπου αυτή η εργασία δεν έχει γίνει ακόμη, αυτό το ερώτημα τίθεται εκ νέου κάθε φορά, συνήθως υπό πίεση χρόνου, συνήθως από το άτομο που τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο. Αυτή η διαφορά δεν φαίνεται από τον ενθουσιασμό για το AI, φαίνεται από την ημερήσια διάταξη.
Η διαφορά σπάνια βρίσκεται στην τεχνολογία. Βρίσκεται στο αν υπήρξε ήδη προηγουμένως μια στιγμή όπου μια διοίκηση αναγκάστηκε να κάνει τα δικαιώματα λήψης αποφάσεων ρητά. Εταιρείες που προέρχονται από συγχώνευση, από έναν έντονα ρυθμιζόμενο τομέα, ή που είχαν ήδη στο παρελθόν εμπειρία με ανάθεση σε τρίτους, έχουν συχνά κάνει ήδη αυτή την άσκηση για κάποιο άλλο θέμα. Για αυτές, η μετάφραση στο AI είναι απλά ζήτημα προσαρμογής του υπάρχοντος πλαισίου. Εταιρείες όπου τα δικαιώματα λήψης αποφάσεων παρέμειναν πάντα σιωπηρά, ανακαλύπτουν αυτό το κενό μόλις τώρα, επειδή το AI είναι η πρώτη φορά που το "ποιος αποφασίζει αυτό στην πραγματικότητα" δεν μπορεί να αγνοηθεί με μια χειρονομία.
Η εργασία βρίσκεται σε πέντε στιγμές όπου μια διοίκηση πρέπει να τοποθετηθεί, καμία από τις οποίες δεν είναι τεχνική. Πρώτον: είναι η ίδια η φιλοδοξία αρκετά σαφής για να ελεγχθεί, ή είναι ακόμη πρόθεση. Δεύτερον: υπάρχει συμφωνία για το τι σημαίνει συγκεκριμένα η επιθυμητή κατάσταση για τους ρόλους, όχι μόνο για τα αποτελέσματα. Τρίτον: είναι σαφές ποιος επιτρέπεται να εγκρίνει ή να απορρίπτει ποια απόφαση, και με ποια αιτιολογία. Τέταρτον: υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί αν ο οργανισμός πλησιάζει αυτή την επιθυμητή κατάσταση, ανεξάρτητα από το αν το συναίσθημα είναι θετικό. Πέμπτον: υπάρχει χώρος όπου η αντίθετη άποψη για την ίδια τη φιλοδοξία μπορεί ακόμη να εκφραστεί, προτού ξεκινήσει ήδη η εφαρμογή. Αυτό είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο το ερώτημα αν μια στρατηγική γίνεται κάποτε κάτι περισσότερο από ένα έγγραφο βρίσκεται τόσο κοντά εδώ: η διακυβέρνηση είναι το σημείο όπου μια στρατηγική πρέπει για πρώτη φορά να γίνει συγκεκριμένη, ή δεν γίνεται ποτέ.
Όταν αυτή η εργασία έχει γίνει, κάτι μετατοπίζεται στη χωρητικότητα fte της ίδιας της διοίκησης. Ο χρόνος που τώρα δαπανάται στην εκ νέου επιχειρηματολογία για ποιος αποφασίζει για τι, ελευθερώνεται για την πραγματική διόρθωση της πορείας. Αυτό δεν είναι υπόσχεση για το πόσες ώρες πρόκειται, αυτό εξαρτάται από το πόσες αποφάσεις σε αυτόν τον οργανισμό είναι ακόμη σιωπηρές και πόσο συχνά επανέρχονται. Δεν είναι επίσης αντικατάσταση ανθρώπων: είναι σαφήνιση του ποιος είναι υπεύθυνος για τι, κάτι που είναι ανεξάρτητο από αποφάσεις προσωπικού και για το οποίο, αν αυτές τεθούν σε συζήτηση, ισχύουν άλλες νομικές απαιτήσεις από αυτές που εξετάζονται εδώ.
Η διακυβέρνηση δεν είναι ξεχωριστή από τις άλλες διαστάσεις. Μια απόφαση για ποιος εγκρίνει τις συστάσεις του AI αγγίζει αμέσως το ερώτημα τι κοστίζει η προετοιμασία διαδικασιών και λειτουργίας για AI, επειδή ένα βήμα έγκρισης λειτουργεί μόνο αν η διαδικασία αφήνει χώρο για αυτό. Και ένα δικαίωμα λήψης απόφασης μπορεί να ελεγχθεί μόνο αν υπάρχει κάτι μετρήσιμο, πράγμα που το συνδέει με το ερώτημα τι κοστίζει η προετοιμασία μέτρησης απόδοσης για AI. Όποιος εξετάζει αυτές τις διαστάσεις ξεχωριστά, χάνει το γεγονός ότι η ετοιμότητα της μιας καθορίζει την ταχύτητα της άλλης.
Το υποκείμενο ερώτημα, ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πραγματικά να αναληφθεί από AI, απαντάται με τη σάρωση εργασιών της FTE TO AI ανά καθήκον, όχι με μια εκτίμηση σε επίπεδο διοίκησης. Για το ερώτημα που βρίσκεται στο κέντρο αυτής της σελίδας, υπάρχει ο δωρεάν έλεγχος ετοιμότητας: οκτώ σύντομες ερωτήσεις, μία ανά διάσταση, που σε λίγα λεπτά δείχνουν πού βρίσκεται ο οργανισμός σας πιο μπροστά και πού όχι ακόμη. Ο πλήρης έλεγχος φιλοδοξίας, με τα τέσσερα επίπεδα και τις πέντε πύλες εμπιστοσύνης, βρίσκεται υπό κατασκευή.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.