Μια διαδικασία αποτελείται από βήματα, και κάθε βήμα έχει διαφορετική σχέση με την AI. Η αξιολόγηση ενός αιτήματος αποτελείται από τον έλεγχο δεδομένων, την εφαρμογή κριτηρίων, την αναγνώριση μιας εξαίρεσης και την καταγραφή μιας απόφασης. Από αυτά τα τέσσερα βήματα, η AI μπορεί συχνά να αναλάβει το πρώτο, το δεύτερο εν μέρει με έναν άνθρωπο που εγκρίνει ή απορρίπτει με αιτιολόγηση, ενώ το τρίτο και το τέταρτο παραμένουν συνήθως ανθρώπινη εργασία. Η διαδικασία καθαυτή δεν αλλάζει κατηγορία. Τα βήματα αλλάζουν, και εκεί βρίσκονται τα χρήματα και ο χρόνος: όχι στον προσδιορισμό ότι "αυτή η διαδικασία είναι κατάλληλη για AI", αλλά στην ανάλυση κάθε βήματος ξεχωριστά και στον επανασχεδιασμό όσων απομένουν στη συνέχεια.
Το κόστος που συνδέεται με αυτό σπάνια έχει ένα σταθερό ποσό. Εξαρτάται από το πόσες διαδικασίες υπάρχουν, πόσο συνεπής είναι ήδη η εκτέλεσή τους, και πόση από τη γνώση σχετικά με αυτή την εκτέλεση βρίσκεται στους ανθρώπους αντί στην τεκμηρίωση.
Η ετοιμότητα σε αυτή τη διάσταση απαιτεί τρία είδη εργασίας, και αυτά είναι άνισα κατανεμημένα μεταξύ των οργανισμών.
Το πρώτο είναι η απογραφή διαδικασιών και εργασιών: η καταγραφή του τι συμβαίνει πραγματικά τώρα, βήμα προς βήμα, αντί για το τι υποστηρίζει το έγγραφο της διαδικασίας. Σε πολλές επιχειρήσεις η πράξη αποκλίνει από το σχήμα, και αυτή η απόκλιση είναι ακριβώς το σημείο όπου η εφαρμογή της AI κολλάει.
Το δεύτερο είναι ο επανασχεδιασμός της μεταβίβασης μεταξύ AI και ανθρώπου. Όταν ένα μέρος μιας εργασίας μεταβαίνει από την εκτέλεση στην εποπτεία, ο ρόλος του εργαζομένου αλλάζει: από το να κάνει στο να αξιολογεί. Αυτό απαιτεί διαφορετικές δεξιότητες, διαφορετική κατανομή χρόνου και συχνά διαφορετικό είδος ευθύνης. Αυτή η σχεδιαστική εργασία υποτιμάται συχνά, επειδή δεν αισθάνεται σαν "εισαγωγή AI" αλλά σαν "επανεξέταση της διαδικασίας".
Το τρίτο είναι η οργάνωση της ανατροφοδότησης: τι συμβαίνει όταν η εποπτεία δίνει απόρριψη. Χωρίς μια καθορισμένη διαδρομή για την απόρριψη, ο άνθρωπος στην πράξη συνεχίζει να επαναλαμβάνει τα πάντα, και το πλεονέκτημα του βήματος AI εξαφανίζεται. Αυτό είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα κόστη, επειδή γίνεται ορατό μόνο αφού το πρώτο βήμα έχει ήδη αναληφθεί.
Ορισμένες επιχειρήσεις το έχουν ήδη λειτουργικό: μια αξίωση υποβάλλεται ψηφιακά, ένα σύστημα αξιολογεί τις τυπικές περιπτώσεις, ένας εργαζόμενος λαμβάνει μόνο τις αμφίβολες περιπτώσεις με αιτιολόγηση για ποιο λόγο το σύστημα αμφιβάλλει. Άλλες επιχειρήσεις με παρόμοια διαδικασία δεν το έχουν, και η διαφορά σπάνια βρίσκεται στην διαθέσιμη τεχνολογία. Βρίσκεται στο αν η διαδικασία έχει ποτέ αναλυθεί σε βήματα που αξιολογήθηκαν ξεχωριστά ως προς τι μπορεί να κάνει η AI, τι απαιτεί εποπτεία και τι παραμένει ανθρώπινη εργασία.
Οι επιχειρήσεις που το έχουν κάνει ήδη έχουν συνήθως επενδύσει επίσης στα δύο προηγούμενα βήματα: σαφή κριτήρια για τι αποτελεί εξαίρεση, και έναν καθορισμένο τρόπο χειρισμού αυτής της εξαίρεσης. Οι επιχειρήσεις που δεν το έχουν κάνει ακόμη ανακαλύπτουν συχνά μόνο κατά την πρώτη προσπάθεια εφαρμογής AI ότι αυτά τα κριτήρια δεν έχουν ποτέ καταγραφεί, αλλά υπάρχουν μόνο στο μυαλό έμπειρων εργαζομένων.
Το πρώτο σημάδι είναι η σύγχυση σχετικά με το τι σημαίνει συγκεκριμένα "προετοιμασία της διαδικασίας". Ορισμένα μέλη της διοίκησης εννοούν με αυτό την αγορά ενός συστήματος, άλλοι εννοούν την αναθεώρηση των οδηγιών εργασίας, άλλοι πάλι εννοούν την εκπαίδευση εργαζομένων σε νέο ρόλο. Όλες αυτές οι έννοιες αποτελούν μέρος της ετοιμότητας, αλλά είναι διαφορετικά πακέτα εργασίας με διαφορετικές χρονικές διάρκειες και διαφορετικούς υπεύθυνους.
Το δεύτερο σημάδι είναι μια αναντιστοιχία μεταξύ φιλοδοξίας και τρέχουσας διακυβέρνησης. Όταν η vision state υποθέτει ότι μια διαδικασία θα διεκπεραιώνεται σε μεγάλο βαθμό από την AI, ενώ τα τρέχοντα δικαιώματα λήψης αποφάσεων σε αυτό το βήμα εξακολουθούν να βρίσκονται πλήρως στον εργαζόμενο, τότε αυτό δεν είναι τεχνικό πρόβλημα αλλά ζήτημα διακυβέρνησης: ποιος θα μπορεί στη συνέχεια να παραβλέψει μια απόρριψη του βήματος AI, και βάσει ποιας αρμοδιότητας. Αυτό το ζήτημα αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο η εργασία κατανέμεται και αξιολογείται εντός του οργανισμού· γι' αυτό ισχύουν ίδιες νομικές απαιτήσεις και είναι στην κρίση του ίδιου του οργανισμού να το καθορίσει, όχι κάτι για το οποίο διατυπώνει άποψη αυτή η σελίδα.
Η ετοιμότητα διαδικασιών δεν είναι απομονωμένη. Όταν μια εργασία μετατοπίζεται από την εκτέλεση στην εποπτεία, αλλάζει επίσης τι πρέπει να μετριέται: όχι πλέον πόσες εργασίες έχουν ολοκληρωθεί, αλλά πόσες απορρίψεις υπήρξαν και γιατί, κάτι που συνδέεται με το πώς πρέπει να αλλάξει η μέτρηση απόδοσης όταν η AI αναλαμβάνει μέρος της εργασίας. Αγγίζει επίσης τα συστήματα στα οποία καταγράφονται αυτά τα βήματα, το οποίο συνδέεται με τη σειρά του με τι τεχνολογία και δυναμικότητα απαιτούνται πριν μια διαδικασία μπορέσει πραγματικά να μετατοπιστεί. Και επειδή οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που θα καλύψουν τον νέο ρόλο εποπτείας, λειτουργεί καλύτερα όταν εμπλέκονται από πρώιμο στάδιο στον σχεδιασμό, όπως περιγράφεται στο πώς εμπλέκεται το προσωπικό σε μια στρατηγική χωρίς αυτό να διαρκεί χρόνια.
Το υποκείμενο ερώτημα — ποια εργασία σε αυτή τη συγκεκριμένη επιχείρηση, σε αυτές τις συγκεκριμένες διαδικασίες, μπορεί πραγματικά να αναληφθεί από την AI — δεν απαντάται με μια γενική εκτίμηση αλλά με τη σάρωση εργασίας της FTE TO AI, η οποία το διερευνά ανά εργασία.
Ο δωρεάν έλεγχος ετοιμότητας αποτελείται από οκτώ σύντομες ερωτήσεις, μία ανά διάσταση, και παρέχει μια εικόνα του πού ο οργανισμός σας βρίσκεται πιο μπροστά και πού λιγότερο, συμπεριλαμβανομένης αυτής της διάστασης. Η πλήρης δοκιμασία φιλοδοξίας, με τα τέσσερα επίπεδα και τις πέντε confidence gates, βρίσκεται υπό κατασκευή. Όποιος αμφιβάλλει ήδη τώρα αν η φιλοδοξία στην vision state ταιριάζει με ό,τι έχει οργανωθεί στην πράξη ως προς τα δικαιώματα λήψης αποφάσεων και την εποπτεία, θα βρει μια πρώτη αφετηρία στο πώς ένα ασαφές όραμα μεταφράζεται σε κάτι αρκετά συγκεκριμένο για να ελεγχθεί.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.