Μια διοικητική ομάδα διατυπώνει μια φιλοδοξία: ανάπτυξη, περιθώριο κέρδους, ταχύτερη εξυπηρέτηση του πελάτη. Όλοι συμφωνούν με νεύμα. Όμως όποιος διαβάζει αυτή τη φιλοδοξία ως "κάνουμε περισσότερα με λιγότερους ανθρώπους" εννοεί κάτι διαφορετικό από όποιον διαβάζει "αφήνουμε την AI να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της ρουτίνας εργασίας και κρατάμε τους ανθρώπους για την εργασία που απαιτεί κρίση". Και οι δύο αναγνώσεις ταιριάζουν στην ίδια πρόταση στην ίδια σελίδα στρατηγικής. Η διαφορά γίνεται ορατή μόνο όταν κάποιος πρέπει να αποφασίσει: ποιος λαμβάνει εντολή πάνω σε ένα σύστημα AI, ποιος υπογράφει για ένα αποτέλεσμα που έχει προετοιμάσει ένα μοντέλο, και ποιος είναι υπεύθυνος αν κάτι πάει στραβά.
Η στρατηγική και η διακυβέρνηση δεν αποτελούν επομένως μια ξεχωριστή διάσταση δίπλα στις υπόλοιπες. Είναι το επίπεδο στο οποίο μια φιλοδοξία μεταφράζεται σε αυτό που επιτρέπεται να συμβεί, από ποιον, και με ποια εποπτεία. Χωρίς αυτή τη μετάφραση, μια φιλοδοξία παραμένει μια πρόταση στο χαρτί.
Η AI αναλαμβάνει ήδη σήμερα εργασίες, τμηματικά, όχι παντού με τον ίδιο ρυθμό. Αυτό συμβαίνει με τρεις μορφές που διατρέχουν κάθε επίπεδο του οργανισμού:
1. Η AI εκτελεί την εργασία πλήρως. 2. Η AI εκτελεί την εργασία εν μέρει, με έναν άνθρωπο που εγκρίνει ή απορρίπτει, με αιτιολόγηση. 3. Η εργασία παραμένει ανθρώπινη, επειδή η κρίση, η ευθύνη ή το πλαίσιο το απαιτούν.
Για τις διαδικασίες και τη λειτουργία, αυτό σημαίνει διαφορετική κατανομή εργασίας. Για τη διακυβέρνηση σημαίνει κάτι άλλο: ποιος έχει το δικαίωμα λήψης απόφασης όταν μια εργασία μετακινείται από τη μορφή 1 στη μορφή 2, και ποιος το αντιλαμβάνεται όταν μια εργασία που θεωρούνταν "ανθρώπινη" έχει πλέον πάψει να είναι έτσι; Σε πολλές διοικήσεις, αυτό το δικαίωμα λήψης απόφασης δεν είναι κατοχυρωμένο πουθενά. Υπάρχει μια φιλοδοξία, υπάρχει μια ατζέντα τεχνολογίας, αλλά δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα ποιος μπορεί να πει ότι μια ομάδα θα εργάζεται εφεξής με υποστήριξη AI αντί για χωρίς.
Οι εταιρείες όπου αυτό λειτουργεί ήδη, έχουν αναλύσει τη φιλοδοξία σε επίπεδα: ένα όραμα, την κατάσταση στην οποία αυτό το όραμα γίνεται συγκεκριμένο (vision state), έναν στόχο, και την κατάσταση στην οποία αυτός ο στόχος γίνεται συγκεκριμένος (target state). Σε κάθε επίπεδο έχει προσδιοριστεί τι σημαίνει η εργασία με AI για αυτό και ποιος αποφασίζει σχετικά. Έτσι, ένας μεσαίος διευθυντής μπορεί να απαντήσει σε μια ερώτηση όπως "μπορεί αυτή η ομάδα να χρησιμοποιήσει ένα εργαλείο AI για πρώτες αξιολογήσεις" χωρίς αυτή η ερώτηση να πρέπει να επιστρέψει στη διοίκηση.
Οι εταιρείες όπου αυτό δεν λειτουργεί ακόμη, έχουν συχνά μεν μια στρατηγική και μια πρωτοβουλία AI, αλλά καμία σύνδεση μεταξύ των δύο. Η στρατηγική μιλά για ανάπτυξη και αποδοτικότητα σε γενικούς όρους· η πρωτοβουλία AI τρέχει στο τμήμα IT ή σε μια ανεξάρτητη ομάδα. Κανείς δεν έχει καθορίσει ποια ικανότητα χρειάζεται ο οργανισμός για να συνδυαστούν τα δύο: ποιος ελέγχει αν ένα αποτέλεσμα της AI είναι αρκετά καλό, ποιος είναι υπεύθυνος για τον κίνδυνο αν δεν είναι, και ποια απόφαση σχετικά με αυτό πρέπει να βρίσκεται σε επίπεδο διοίκησης και ποια όχι.
Αυτή η διαφορά δεν έγκειται στο επίπεδο φιλοδοξίας. Έγκειται στην ετοιμότητα: έχει ο οργανισμός οργανώσει ήδη τα δικαιώματα λήψης αποφάσεων, την κατανομή ρόλων και τα σημεία ελέγχου, ή πρέπει αυτό να γίνει πριν η εργασία μπορέσει πράγματι να μετατοπιστεί.
Η αισθητή διαφορά δεν βρίσκεται στην παρουσίαση της στρατηγικής, αλλά στη στιγμή που ακολουθεί. Μια διοίκηση που έχει κάνει τη μετάφραση μπορεί να απαντήσει σε μια ερώτηση σχετικά με τη χρήση AI σε μια ομάδα εντός της υπάρχουσας εντολής. Μια διοίκηση που δεν το έχει κάνει, αφήνει αυτή την ερώτηση σε εκκρεμότητα, ή αποφασίζει αυθαίρετα, οπότε το επόμενο παρόμοιο ερώτημα τίθεται ξανά προς συζήτηση. Αυτό δεν κοστίζει χρήματα που βλέπεις σε ένα τιμολόγιο, κοστίζει απελευθερωμένη ικανότητα που δεν απελευθερώνεται επειδή κανείς δεν είχε το δικαίωμα να αποφασίσει ότι η εργασία θα οργανωθεί διαφορετικά.
Η εργασία πίσω από αυτή τη διάσταση δεν βρίσκεται λοιπόν στη σύνταξη μιας πολιτικής AI. Βρίσκεται σε τέσσερα επίπεδα που συνδέονται μεταξύ τους: ένα όραμα που δείχνει γιατί η εργασία με AI είναι σχετική με τη φιλοδοξία, ένα vision state που περιγράφει πώς αυτό μοιάζει ουσιαστικά, έναν στόχο που το κάνει συγκεκριμένο σε ικανότητα και αποτέλεσμα, και ένα target state που καθορίζει ποιοι ρόλοι και δικαιώματα λήψης αποφάσεων χρειάζονται για αυτό. Οκτώ διαστάσεις και πέντε confidence gates ελέγχουν αν αυτά τα επίπεδα πράγματι συνδέονται ή απλώς βρίσκονται δίπλα-δίπλα.
Αν το θέμα κατευθύνεται προς συνέπειες για το προσωπικό, τότε ισχύει: γι' αυτό υπάρχουν δικές τους νομικές απαιτήσεις, ανεξάρτητα από αυτόν τον έλεγχο.
Η στρατηγική και η διακυβέρνηση δεν είναι ανεξάρτητες από τα υπόλοιπα. Το αν ένα δικαίωμα λήψης απόφασης λειτουργεί, εξαρτάται από το πώς είναι διαμορφωμένες οι διαδικασίες ώστε να επεξεργάζονται πράγματι τα αποτελέσματα της AI, από το αν υπάρχει η τεχνολογία και η ικανότητα για την εκτέλεση αυτών των αποφάσεων, και από το αν η μέτρηση απόδοσης δείχνει αν μια μετατόπιση αποδίδει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Επίσης το ερώτημα πώς μια διοικητική ομάδα μαθαίνει να χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις για την ίδια φιλοδοξία ανήκει άμεσα εδώ, όπως και το ερώτημα γιατί μια στρατηγική μερικές φορές παραμένει ένα έγγραφο αντί να γίνει πλαίσιο λήψης αποφάσεων.
Το υποκείμενο ερώτημα — ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πράγματι να αναληφθεί από την AI — απαντάται ανά εργασία με τη σάρωση εργασίας (werkscan) της FTE TO AI.
Ο δωρεάν έλεγχος ετοιμότητας αποτελείται από οκτώ σύντομες ερωτήσεις, μία ανά διάσταση, και δίνει μια εικόνα του πού ο οργανισμός σας βρίσκεται πιο μπροστά και πού υπάρχει ακόμη εργασία να γίνει. Ο πλήρης έλεγχος φιλοδοξίας, με τα τέσσερα επίπεδα και τις πέντε confidence gates, βρίσκεται υπό κατασκευή.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.