Ένα έργο AI που κολλάει στο IT δεν είναι συνήθως τεχνικό πρόβλημα. Είναι ένα έργο που ποτέ δεν απέκτησε ιδιοκτήτη έξω από το IT. Το IT χτίζει ένα μοντέλο, μια pipeline, μια ενσωμάτωση — και περιμένει κάποιον να πει ποια εργασία θα λειτουργήσει τώρα διαφορετικά. Αν αυτό το άτομο δεν υπάρχει, ή δεν έχει την εντολή, το έργο παραμένει στο σημείο όπου χτίστηκε.
Σε τμήματα κάθε επιχείρησης η εργασία μετατοπίζεται ήδη. Όχι ως ανακοίνωση, αλλά ως πράξη: ένα μέρος της εργασίας μπορεί να το κάνει ένα σύστημα αυτόνομα, ένα μέρος μπορεί να το κάνει ένα σύστημα εφόσον ένας άνθρωπος εγκρίνει ή απορρίπτει το αποτέλεσμα με αιτιολόγηση, και ένα μέρος παραμένει ανθρώπινη εργασία επειδή η κρίση, η ευθύνη ή η επαφή με έναν πελάτη δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από αυτό. Αυτή η τριμερής διαίρεση διαπερνά σχεδόν κάθε διαδικασία — όχι ανά τμήμα, αλλά ανά εργασία.
Η διαφορά μεταξύ μιας επιχείρησης όπου αυτό λειτουργεί και μιας επιχείρησης όπου το έργο κολλάει στο IT σπάνια βρίσκεται στην τεχνολογία. Βρίσκεται στο ποιος έχει καθορίσει ποιες εργασίες εμπίπτουν σε ποια κατηγορία, και ποιος έχει την εξουσία να πει: αυτή η εργασία μετακινείται, και αυτή παραμένει όπως είναι. Χωρίς αυτόν τον καθορισμό, το IT χτίζει κάτι που κανείς δεν τολμά να βάλει σε παραγωγή, επειδή κανείς δεν έχει πάρει την απόφαση που η απόφαση αυτή απαιτεί.
Ένα έργο AI που κολλάει στο IT συνήθως στερείται ένα από τα τρία εξής:
Μια φιλοδοξία που ξεπερνά το πιλοτικό στάδιο. Αν η ερώτηση "μπορούμε να το χτίσουμε αυτό" έχει απαντηθεί αλλά η ερώτηση "ποια εργασία αλλάζει δομικά εξαιτίας αυτού" όχι, δεν υπάρχει τίποτα για να κλιμακωθεί. Ποια φιλοδοξία είναι καλύτερα να αναβάλετε ένα χρόνο αφορά τη διάκριση μεταξύ μιας φιλοδοξίας που είναι εφικτή τώρα και μιας φιλοδοξίας που απαιτεί πρώτα κάτι άλλο.
Μια απάντηση για το τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται να αποφασίζει ένα σύστημα χωρίς εποπτεία. Αυτή η απάντηση δεν βρίσκεται στο IT, αλλά στο τμήμα που εκτελεί την εργασία και στο compliance. Τι κάνετε όταν η φιλοδοξία μπορεί αλλά το compliance δεν μπορεί περιγράφει τι συμβαίνει όταν η τεχνολογία είναι έτοιμη πριν είναι έτοιμα τα πλαίσια.
Ένα δικαίωμα απόφασης έξω από το IT. Κάποιος στη γραμμή — όχι στην αρχιτεκτονική — πρέπει να μπορεί να πει ότι μια εργασία μετακινείται και ότι η ελευθερωμένη χωρητικότητα αξιοποιείται αλλού. Όσο αυτή η απόφαση βρίσκεται στο IT, το έργο παραμένει και αυτό εκεί, γιατί το IT δεν έχει αυτή την εντολή και δεν θα έπρεπε να την έχει.
Μια αξιολόγηση φιλοδοξίας καθορίζει ποια είναι η φιλοδοξία σε τέσσερα επίπεδα — το όραμα, την επιθυμητή κατάσταση, τον συγκεκριμένο στόχο, και την κατάσταση που απαιτεί αυτός ο στόχος — και εξετάζει ανά διάσταση αν ο οργανισμός είναι έτοιμος για αυτό. Αυτό δεν είναι μέτρηση του τι μπορεί τεχνικά να κάνει ένα σύστημα. Είναι μια εκτίμηση του τι πρέπει ακόμη να ρυθμίσει ο οργανισμός πριν η εργασία πραγματικά μετακινηθεί: δικαιώματα απόφασης, εποπτεία, δεδομένα, ευθύνη.
Αυτή η εκτίμηση δεν είναι ποτέ απόλυτη. Είναι όσο καλή είναι η πληροφορία στην οποία βασίζεται, και αυτή η πληροφορία είναι συχνά ελλιπής τη στιγμή που μια διεύθυνση ξεκινά με αυτήν. Μια διάσταση που φαίνεται έτοιμη επειδή κανείς δεν έθεσε τη σωστή ερώτηση δεν είναι έτοιμη — αυτό το αποτέλεσμα λέει εκείνη τη στιγμή κυρίως κάτι για το τι δεν έχει ακόμη διερευνηθεί. Αντίστροφα, μια διάσταση μπορεί να φαίνεται κακή ενώ το πρόβλημα είναι μικρό μόλις κάποιος αποκτήσει την εξουσία να το λύσει. Η αξιολόγηση τακτοποιεί πού βρίσκεται ο οργανισμός· δεν αντικαθιστά την έρευνα για τις ίδιες τις εργασίες.
Το υποκείμενο ερώτημα — ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πραγματικά να αναληφθεί από AI, μερικώς ή πλήρως — απαντάται με το εργαλείο εργασιακής αξιολόγησης (werkscan) της FTE TO AI ανά εργασία, όχι ανά τμήμα ή θέση εργασίας. Αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη επειδή ένα έργο που αξιολογείται σε επίπεδο θέσης εργασίας πάντα καταλήγει να κολλάει στο IT: οι θέσεις εργασίας δεν αλλάζουν, οι εργασίες αλλάζουν.
Ένα μεμονωμένο έργο AI που κολλάει είναι συνήθως ένα σύμπτωμα. Συχνά δεν υπάρχει συνεχή εικόνα του πώς εξελίσσονται με τον χρόνο οι οκτώ διαστάσεις ετοιμότητας, και η ίδια διάσταση παραμένει έτος μετά έτος το σημείο συμφόρησης χωρίς κανείς να το ονομάσει — δείτε τι κάνετε με μια διάσταση που έχει κολλήσει εδώ και χρόνια. Μια φιλοδοξία που στα χαρτιά φαίνεται μικρή απαιτεί συχνά ικανότητες που γίνονται ορατές μόνο όταν κάποιος τις τοποθετήσει δίπλα στις οκτώ διαστάσεις· αυτή η μετάφραση βρίσκεται στο επίκεντρο του ποιες ικανότητες χρειάζεται ο οργανισμός μου για αυτή τη φιλοδοξία. Και ένα έργο δεν κολλάει στο IT αν η διοίκηση διαφωνεί ήδη μεταξύ της για το τι σημαίνει η φιλοδοξία — αυτό αφορά το πώς φέρνω τη διεύθυνσή μου σε μια κοινή γραμμή.
Για τις αποφάσεις προσωπικού που προκύπτουν από μια τέτοια διαδικασία ισχύουν πάντα οι δικές τους νομικές απαιτήσεις· μια αξιολόγηση φιλοδοξίας και ετοιμότητας δεν αποτελεί τεκμηρίωση για αυτές και δεν προορίζεται ως τέτοια.
Ο δωρεάν έλεγχος ετοιμότητας αποτελείται από οκτώ σύντομες ερωτήσεις, μία ανά διάσταση, και δίνει μια πρώτη εικόνα του πού βρίσκεται ο οργανισμός πιο μπροστά και πού όχι. Δεν είναι κρίση ούτε τελικό σημείο, αλλά αφετηρία για να γίνει η συζήτηση έξω από το IT πριν χτιστεί ξανά ένα έργο που κανείς δεν περιμένει. Η πλήρης αξιολόγηση φιλοδοξίας, με τα τέσσερα επίπεδα και τις πέντε πύλες εμπιστοσύνης (confidence gates), βρίσκεται υπό κατασκευή.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.