Μια διεύθυνση λέει: "θα επεκταθούμε σε τρεις νέες αγορές" ή "θέλουμε εντός δύο ετών να είμαστε παρόντες στην περιοχή DACH". Αυτό είναι όραμα, όχι σχέδιο. Το ερώτημα που ακολουθεί είναι λιγότερο άνετο: τι πρέπει να μπορεί αυτός ο οργανισμός να κάνει προτού η εργασία που συνδέεται με αυτή την επέκταση μπορέσει πραγματικά να μετακινηθεί σε μια νέα χώρα, μια νέα γλώσσα, ένα νέο κανονιστικό καθεστώς;
Αυτό το ερώτημα ήταν πριν από δέκα χρόνια κυρίως ζήτημα προσωπικού: ποιον προσλαμβάνουμε τοπικά, ποιον αποσπάμε. Σήμερα είναι επίσης ζήτημα AI, και αυτό μεταβάλλει τις δυνατότητες που απαιτούνται.
Η διεθνής επέκταση αποτελείται από μια σειρά εργασιών που μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε τρεις κατηγορίες. Η έρευνα αγοράς, η μετάφραση συμβάσεων και υλικού μάρκετινγκ, η πρωτογενής επαφή με πελάτες σε νέα γλώσσα, η παρακολούθηση της τοπικής νομοθεσίας: για μέρος αυτής της εργασίας η AI μπορεί να αναλάβει την εργασία, υπό την προϋπόθεση ότι οι πηγές είναι αξιόπιστες και κάποιος μπορεί να αξιολογήσει το αποτέλεσμα. Η τιμολόγηση ανά αγορά, η επιλογή δομής νομικής οντότητας, η διαπραγμάτευση με τοπικό διανομέα: αυτή είναι εργασία όπου η AI μπορεί να διαμορφώσει μια πρόταση, αλλά όπου ένας άνθρωπος με γνώση του τοπικού πλαισίου εγκρίνει ή απορρίπτει, με αιτιολόγηση. Και η σχέση με τον πρώτο τοπικό πελάτη, η πολιτική αίσθηση σε μια αίτηση αδειοδότησης, η οικοδόμηση εμπιστοσύνης με έναν εταίρο κοινοπραξίας: αυτό παραμένει ανθρώπινη εργασία, σήμερα και για το προσεχές διάστημα.
Η διαφορά μεταξύ των εταιρειών που το οργανώνουν ήδη έτσι και εκείνων που δεν το κάνουν, δεν βρίσκεται στον κλάδο ούτε στο μέγεθος της επιχείρησης. Βρίσκεται στο αν ο οργανισμός έχει προσδιορίσει ανά εργασία σε ποια από τις τρεις κατηγορίες εμπίπτει, ή αν όλοι υποθέτουν ότι "η έρευνα αγοράς" και η "τοπική συμμόρφωση" είναι ένα αδιαίρετο σύνολο εργασίας που κάποιος αναλαμβάνει επιπλέον ανά χώρα.
Η φιλοδοξία "διεθνής επέκταση" αγγίζει οκτώ διαστάσεις, και σε κάθε διάσταση το ερώτημα είναι το ίδιο: μπορεί ο οργανισμός να το κάνει αυτό ήδη, ή πρέπει ακόμη να χτιστεί.
Δεδομένα και συστήματα: είναι τα δεδομένα πελατών, συμβάσεων και συμμόρφωσης σε μορφή που μπορεί να διαβάσει μια εφαρμογή AI, ή βρίσκονται σε τοπικά υπολογιστικά φύλλα που κανείς άλλος δεν κατανοεί. Διαδικασίες: υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη, βήμα-προς-βήμα προσέγγιση για την είσοδο σε αγορά, ή κάθε χώρα ανακαλύπτεται εκ νέου. Δικαιώματα λήψης αποφάσεων: ποιος μπορεί να δώσει go/no-go για μια νέα αγορά, και βάσει ποιας πληροφορίας. Δεξιότητες: υπάρχει κάποιος στην ομάδα με τη γλώσσα, τη νομική γνώση, ή την ικανότητα να αξιολογήσει την αξία ενός αποτελέσματος AI. Διακυβέρνηση και κίνδυνος: υπάρχει πλαίσιο για τι μπορεί να αυτοματοποιηθεί τοπικά και τι όχι, λαμβάνοντας υπόψη την τοπική νομοθεσία περί απορρήτου και εργασίας. Κουλτούρα: υπάρχει εξοικείωση με την ιδέα ότι μια πρώτη ανάλυση αγοράς συντάσσεται από ένα σύστημα και διορθώνεται από άνθρωπο. Προμηθευτές και εταίροι: μπορεί ένας τοπικός εταίρος να προσαρμοστεί στον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται πλέον η εργασία. Και μετρησιμότητα: υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί αν η νέα αγορά αποδίδει πράγματι όσα υποσχέθηκε το όραμα.
Πρόκειται για μοτίβα που επανεμφανίζονται και στην περίπτωση της ενσωμάτωσης μιας εξαγοράς χωρίς διατάραξη της οργανωτικής δομής και στην περίπτωση της οργανωτικής ισοπέδωσης με ταυτόχρονη διατήρηση ταχύτητας στη λήψη αποφάσεων: πάντα το ερώτημα είναι αν η δυνατότητα υπάρχει ήδη, ή πρέπει ακόμη να αναπτυχθεί προτού η φιλοδοξία γίνει εφικτή.
Η διεθνής επέκταση δεν απαιτεί αυτόματα νέες θέσεις. Απαιτεί όμως σαφήνεια για το ποιος λαμβάνει ποια απόφαση τη στιγμή που η AI έχει ήδη ολοκληρώσει μέρος της προπαρασκευαστικής εργασίας. Κάποιος πρέπει να έχει την εξουσιοδότηση να απορρίψει μια ανάλυση αγοράς που δημιουργήθηκε από AI χωρίς να χρειάζεται πρώτα να περάσει από τρία επίπεδα διοίκησης. Κάποιος άλλος πρέπει να είναι υπεύθυνος για την παρακολούθηση ποιες εργασίες έχουν πλέον αυτοματοποιηθεί και ποιες όχι, καθώς αυτό μεταβάλλεται μετά τους πρώτους μήνες. Η καταγραφή του ποιος αποφασίζει για τι είναι ακριβώς το θέμα του τι καταγράφετε σχετικά με τα δικαιώματα λήψης αποφάσεων σε μια οργανωτική αλλαγή: χωρίς αυτή την καταγραφή, η συζήτηση για την AI και τη διεθνοποίηση παραμένει συζήτηση περί εξουσίας αντί περί δυνατότητας.
Όπου το θέμα αγγίζει το ζήτημα ποιος διατηρεί ή όχι μια θέση εργασίας, ισχύουν ξεχωριστές νομικές απαιτήσεις· αυτό δεν αποτελεί μέρος αυτού του ελέγχου.
Η διεθνής επέκταση κοστίζει δυναμικότητα προτού αποδώσει δυναμικότητα. Το ερώτημα πόση δυναμικότητα σε fte πρέπει να απελευθερωθεί μέσω εργασίας AI στην υπάρχουσα αγορά, προκειμένου να στελεχωθεί η νέα αγορά χωρίς πρόσθετη πρόσληψη, εντάσσεται στο πώς σταθμίζετε την ανάπτυξη έναντι του περιθωρίου σε μια στρατηγική. Αυτό δεν είναι υπολογισμός που μπορεί να γίνει σε αυτή τη σελίδα· εξαρτάται από το πόσο μέρος της τρέχουσας εργασίας εμπίπτει ήδη στην κατηγορία ένα ή δύο.
Αν έχει επιτευχθεί, δεν θα το διαπιστώσετε μόνο από ένα αριθμό εσόδων. Θα το διαπιστώσετε από το γεγονός ότι για κάθε εργασία στη διεθνή διαδρομή υπάρχει απάντηση στο ερώτημα αν η AI την αναλαμβάνει, συμμετέχει στον έλεγχό της, ή παραμένει ανθρώπινη εργασία. Θα το διαπιστώσετε από δικαιώματα λήψης αποφάσεων που είναι καταγεγραμμένα αντί να διαπραγματεύονται εκ νέου σε κάθε νέα αγορά. Και θα το διαπιστώσετε από μια ομάδα που γνωρίζει ποιο μέρος του χρόνου της απελευθερώνεται για την εργασία που μόνο άνθρωποι μπορούν να κάνουν: τη σχέση, τη διαπραγμάτευση, την πολιτική κρίση.
Το υποκείμενο ερώτημα – ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πραγματικά να αναλάβει η AI – απαντάται ανά εργασία με τη σάρωση εργασίας (werkscan) της FTE TO AI.
Ο δωρεάν έλεγχος ετοιμότητας αποτελείται από οκτώ σύντομες ερωτήσεις, μία ανά διάσταση, και παρέχει μια εικόνα για το πού ο οργανισμός σας είναι ήδη έτοιμος για διεθνή επέκταση και πού όχι. Ο πλήρης έλεγχος φιλοδοξίας, με τα τέσσερα επίπεδα και τις πέντε πύλες εμπιστοσύνης (confidence gates), βρίσκεται υπό κατασκευή.
Vertel wat u wilt bereiken, dan kijken we samen wat daarvoor moet staan.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.